Αστείες ιστορίες του κρασάδικου – #7 Oι διακοπές του Στρατηγού Μιμόζα!

-Απ! Σε τσάκωσα!
-Καλώς τον Στρατηγό! Πώς είστε;
-Θα ήμουν καλύτερα αν πλατσανούσα σε κανά ποτάμι, απ’ το να βρίσκομαι στο Παγκράτι με καύσωνα και να ψωνίζω κρασί!
-Πάλι κεφάτο σας βρίσκω σήμερα!
-Πώς να είμαι κεφάτος; Μπορώ; Βλέπεις η κυρία Ζεζέ κανόνισε να πάμε διακοπές τον Σεπτέμβρη, μαζί με τον τρύγο! Και δεν φτάνει μόνο αυτό! Έφυγε και για Πάρο με τις φίλες της και με άφησε μπουκάλα να ατενίζω τις ταράτσες του Κολωνακίου! Κατάλαβες!
-Ε, νέα κοπέλα είναι, θέλει και αυτή να ξεσκάσει!
-Να ξεσαλώσει θες να πεις, αλλά το λες συγκεκαλυμμένα! Και για να έχουμε το καλό ερώτημα! Δεν πιστεύω να ετοιμάζεσαι να πας και εσύ διακοπές;

-Ε σαν άνθρωπος και εγώ, λέω να το κλείσω μερικές μέρες να ξεκουραστώ…
-Για δες! Και εγώ τι θα απογίνω; Θα μου πεις και τι σε νοιάζει εσένα; Εδώ δεν ένοιαξε την Ζεζέ, εσένα θα νοιάξει; Κόψ΄ τον σβέρκο σου θα μου πεις και θα ‘χεις και τα δίκια σου!
-Ελάτε Στρατηγέ μην συγχύζεστε! Θα σας δώσω εγώ  ωραία κρασάκια σε ασκό, να την καβατζάρετε μέχρι να επιστρέψω.
-Τι ασκό; Σε σακούλι θα τα βάλεις; Τι είναι ροβύθια;
-Όχι όχι ακριβώς… Δηλαδή ναι, σε σακούλι με βρυσάκι!
-Όλο πατέντες είσαι βρε παιδάκι μου! Φτιάξε με να έχω να πίνω, τώρα που θα είμαι μόνος, τρόπος του λέγειν μόνος δηλαδή…you know…!
-Ό,τι θέλει ο κύριος Ηλίας!
-Βάλε από άσπρα αυτή την Μαλαγουζιά που έχεις εκεί δα, από ροζέ αυτό  που τσακίζω, το Ξινόμαυρο και που’ σαι, χώσε στη σακούλα και κανά δυο  “Πριτς” και ένα “Λεμοντσέλο” για…  special occasions!
-Όχι “Πριτς” Στρατηγέ! Μη χειρότερα! “Spritz”! “Monte Santi Spritz”! Και “Λιμοντσέλο” Στρατηγέ! Να τα λέτε σωστά!
-Λιμοντσέλο, λεμοντσέλο όπως θες πες το. Άλλωστε ό,τι τρώμε και ό,τι πίνουμε, την ίδια κατάληξη έχουν όλα. Στην αποχέτευση!
-Αποστομωτικός όπως πάντα!

– Ειρήσθω εν παρόδω! Που’σαι; Έχω κανονίσει σπέσιαλ τριήμερο στας Σπέτσας με αιθέρια ύπαρξη… Το βραδάκι κιοφτέδες στου Μουστάκια, μετά ποτάκια εκεί που δένει η παντόφλα και το πρωί βουτιές στην Ξυλοκέριζα, με καλαμάκια σουβλάκια στου γέρου με το ψαθί στο κεφάλι.
-Ωραίος!
-Κανόνισε εσύ, τσιμουδιά! Και όταν ανταμώσουμε με το καλό, θα σε γεμίσω εγώ απ’ αυτά τα κουρκουμπίνια με την άχνη, τα ‘μυγδαλωτά!  Πετάγομαι δω δίπλα στο καλλυντικάδικο να αγοράσω τα μποτέ μου και επιστρέφω!
-… (σε δευτερόλεπτα επιστρέφει φουριόζος)
-Δε μου λες; Μιας και ξέρεις από ζουμιά, για πες κανά καλό μυρωδικό να παρφουμαριστώ για το  ταξίδι;
-… (άφωνος!)

Το ότι θα πρότεινα και αρώματα σε πελάτες δεν το είχα υπολογίσει. Ίσως τελικά να το σκεφτώ να κάνω επέκταση ΚΑΔ στην ΔΟΥ!