Αστείες ιστορίες του κρασάδικου – #20 Χριστούγεννα-συγγενείς-κρασί…Γίνεται;
Μόλις έχω ανάψει τα χριστουγεννιάτικα φωτάκια στη βιτρίνα, έχω βάλει festive μουσική και καταφθάνει ο Χρήστος.
– Γεια σου Κώστα με τα ωραία σου! Πω πω! Να, τώρα που βλέπω στολισμένο το μαγαζί να σου πω τι θυμήθηκα;
Φυσικά δεν ήταν ερώτηση. Άρπαξε ένα μπουκάλι κόκκινο κρασί από το ράφι και μπήκε κατευθείαν στο θέμα.
– Ένα θα σου πω! Χριστούγεννα-συγγενείς-κρασί!
– Τι εννοείς; τον ρωτάω απορημένος.
– Θα σου πω τι έγινε πέρυσι στο χριστουγεννιάτικο τραπέζι…
Η σημερινή ιστορία είναι τόσο απολαυστικά αληθινή, που δεν γινόταν να μη μπει στο sequel “Αστείες ιστορίες του κρασάδικου”.
– Φέτος θα πάω προετοιμασμένος, γιατί πέρυσι.. είπε βαριανασαίνοντας…και ξεκινάει…
Ανήμερα Χριστούγεννα 2024. Φτάνω στο πατρικό μου γύρω στη 13:00. Η είσοδος μου, όπως πάντα με τυμπανοκρουσίες και όλα τα φώτα πάνω στο παιδί! Τράβα από τη μία η μαμά για φιλί, τραβά απ’ την άλλη η γιαγιά το πουλόβερ να δει αν είναι κασμίρ, τραβά ο θείος την τσάντα με τα γλυκά να δει τι είναι γιατί θα σκάσει, τραβά ο μπαμπάς να πάρει το μπουφάν…άντε και έκατσα.
Και αρχίζει το κλασικό ψηστήρι…
– Ε να πιούμε ένα όλοι μαζί για το καλό! αναφωνεί η θεία Άννα.
Έχω βουλιάξει στον καναπέ και παρακολουθώ, τρίβοντας τα μάγουλά μου να φύγουν κραγιόν και κρέμες…
Ξεκινά η θεία Άννα, στο όρθιο, ανοίγοντας με έπαρση ένα μπουκάλι λευκό κρασί!
– Δεν έχετε ξαναπιεί κάτι τέτοιο. Έτσι, για να ξεκινήσουμε ελαφριά.
Το ήπιαμε σε 12 λεπτά. Όχι ελαφριά.
Μετά από λίγο, περάσαμε στο τραπέζι. Κάτσε εκεί, όχι μην καθίσεις εκεί. Εκεί κάθεται η γιαγιά, όχι εκεί, εκεί κάθεται ο μπαμπάς. Κάτσε δεξιά, κάτσε κέντρο, κάτσε αριστερά, τέτοια διάταξη, ούτε σε ποδοσφαιρική ομάδα.
Ο θείος Νικόλας, που το έχει δεδομένο ότι ξέρει από κρασί, επειδή έπινε κόκκινο κρασί με τον παππού στο χωριό, χτυπά δυνατά τη μπουκάλα στο τραπέζι.
– Αυτό είναι κρασί! Το καλύτερο!
Βέβαια, το είχε αφήσει πάνω στο καλοριφέρ για καμμιά ώρα “να πάρει θερμοκρασία”, γιατί όπως μας είπε, το κόκκινο κρασί πίνεται…ζεστό…!!@#&
Πήρε. Μαζί και τη κάτω βόλτα.
Αφού είχαμε πιεί ξεροσφύρι το λευκό, και με το που καταφέραμε να βρούμε τις θέσεις μας στο τραπέζι και ήπιαμε και το κόκκινο νηστικοί, συνεχίζει η ξαδέρφη μου:
– Τι σας έχω εγώ, τι σας έχω; Το διαμάντι των κρασιών. Ροζέ, από μικρό παραγωγό, super ψαγμένο, θα τα χάσετε!
Το παρουσίασε, λες και μας έδειχνε δαχτυλίδι αρραβώνα!
Η γιαγιά, που δεν αφήνει να πέσει τίποτε κάτω, ανασήκωσε το ποτήρι στο φως και είπε:
– Τι χρώμα είναι αυτό; Κρασί είναι, για ξύδι;
Το ήπιε. Ζήτησε δεύτερο.
Αλλά η κορύφωση ήρθε με το τέταρτο κρασί. Εκεί πλέον έχουμε πιεί τρία διαφορετικά κρασιά, είμαστε όλοι κουδούνια, έχουμε φάει ό,τι μπορεί να μπει σε ζύμη και να γίνει πίτα, και η μαμά ανοίγει νέο μπουκάλι…, όλο νόημα:
– Ε και τώρα ας πιούμε και ένα γλυκό κρασί για να φτιάξει η γεύση. Χρόνια πολλά και καλά, και… να καλοπαντρευτούν οι ανύπαντροι, είπε, διαπερνώντας με το βλέμμα της σαν laser.
Όχι μόνο το δικό της. Τα βλέμματα απάντων συγγενών, συνοδευόμενα από την κλασική ερώτηση ελληνικής ταινίας:
– Και εσύ Χρηστάκη; Πότε με το καλό;
Το μπουκάλι άνοιξε. Πριν προλάβω να απαντήσω, πίναμε όλοι και πάλι.
Η απάντηση δεν είχε σημασία. Να‘χαμε να λέγαμε. Χριστούγεννα-συγγενείς-κρασί… Family chaos!
Τέλος τα πειράματα! No more hot wine!
Μόλις τελείωσε την ιστορία του ο Χρήστος, χαμογέλασε και είπε:
– Φέτος θα πάω προετοιμασμένος. Θα τους πάω τα καλύτερα, για να είμαι σίγουρος τι πίνω και πώς το πίνω. Βάλε ρε Κώστα.
Τον χαιρέτησα.
Έφυγε με δύο τσάντες κρασιά.
Σίγουρα δεν θα πάει απροετοίμαστος!
Και κάπως έτσι, σας ευχόμαστε φέτος οι γιορτινές ημέρες να είναι γεμάτες αγάπη, γέλιο, καλή παρέα και φυσικά…καλό κρασί! Γιατί…Χριστούγεννα-συγγενείς-κρασί ⇒ γίνεται!
Χρόνια πολλά σε όλους με Υγεία!
