Αστείες ιστορίες του κρασάδικου – #10 Μια αναπάντεχη Πρωτοχρονιά!

Αστείες ιστορίες του κρασάδικου – #10 Μια αναπάντεχη Πρωτοχρονιά!

Απόγευμα Παραμονής!

Παραμονή Πρωτοχρονιάς…περασμένες έξι το απόγευμα…Μετά από μια πολύ δύσκολη ημέρα δουλειάς, με πολύ κόσμο και πολλά λίτρα κρασί να έχουν περάσει από τα χέρια μου, αδημονώ να κλείσω το μαγαζί και να επιστρέψω στη θαλπωρή του σπιτιού μου! Έξω έχει πολύ κρύο. Ο κόσμος μαζεύεται σιγά σιγά, τα μαγαζάκια της γειτονιάς κλείνουν.

Έχω βάλει σε μία τάξη το μαγαζί, έχω κλείσει τα φώτα και κοντοστέκομαι λίγο στην πόρτα να ξαποστάσω… Παίρνω μια βαθιά, παγωμένη ανάσα να χαλαρώσω… Χαζεύω απλανώς τα φωτάκια των δέντρων που αναβοσβήνουν ρυθμικά πίσω από τις κουρτίνες των σπιτιών, τους τελευταίους περαστικούς που φορτωμένοι ψώνια, μπαίνουν βιαστικά στα αμάξια τους να φύγουν… Στον αέρα ταξιδεύουν μυρωδιές από μελομακάρονα, κουραμπιέδες, μαγειρέματα για το τραπέζι της Παραμονής, ενώ αρχίζει να επικρατεί μια απόκοσμη ησυχία…

Ο διανομέας…

Μπαίνω μέσα στο μαγαζί και πριν προλάβω να κάνω δυο βήματα ακούω:

– Καλησπέρα φίλε μου!
-«Καλησπέρα σας κύριε» απαντώ, μένοντας για λίγα δευτερόλεπτα σαστισμένος με την όψη του ανθρώπου που αντίκρυζα… Ψηλός, αρκετά εύσωμος, με μεγάλα λαμπερά μάτια. Μεσήλικας, αλλά και πάλι απροσδιορίστου ηλικίας, καθόσον τα άσπρα γένια και μαλλιά του προσέθεταν χρόνια.
– Θα ήθελα λίγο κρασάκι να ζεσταθώ. Κόκκινο και γλυκόπιοτο να είναι φίλε μου! Μη βάλεις πολύ, γιατί δεν πίνω!
– Να σας βάλω μισό λίτρο Μαυροδάφνη; Είναι γλυκιά και σίγουρα θα σας ζεστάνει! Αλλά αν πάλι κρυώνετε, περάστε λίγο μέσα να ζεσταθείτε, μέχρι να κλείσω.
– Να είσαι καλά λεβέντη μου, αλλά δεν εννοώ να ζεσταθώ τώρα. Εννοώ να με κρατήσει ζεστό όλη τη νύχτα. Έχω δουλειά το βράδυ και έτσι…
– Α κατάλαβα. Και τι δουλειά κάνετε αν επιτρέπετε;
– Διανομέας μπορείς να το πεις, delivery…
– Ορίστε κύριε το κρασί σας. Καλό δρόμο να έχετε, καλή δύναμη και καλή χρονιά σας εύχομαι! Με υγεία!
– Να είσαι καλά φίλε μου! Και εσύ να έχεις μια πολύ καλή χρονιά!

Επιστροφή στο σπίτι

Ο τελευταίος πελάτης του μαγαζιού έφυγε και εγώ παίρνω επιτέλους το δρόμο της επιστροφής. Έχω δεν έχω κάνει  δύο χιλιόμετρα με το αμάξι, όταν περιμένοντας να ανάψει το φανάρι, βλέπω στον απέναντι δρόμο μοτοσυκλέτες της αστυνομίας με αναμμένους φάρους και δύο αστυνόμους να έχουν σταματήσει έναν άνθρωπο και να σημειώνουν. «Κρίμα ο άνθρωπος μέρα που είναι», σκέφτηκα… Καθώς περνώ από δίπλα, κόβω ταχύτητα και τι να δω! Τον τελευταίο πελάτη της χρονιάς με την Μαυροδάφνη! Πλησιάζω να βοηθήσω.

– Τι έγινε παιδιά; Τι συνέβη; Μπορώ να βοηθήσω; Τον γνωρίζω τον κύριο!
– Τίποτε κύριε, τίποτε. Απλά ο κύριος έχει πιεί λίγο παραπάνω.
– Εντάξει βρε παιδιά… Δείξτε λίγο κατανόηση… Παραμονή Πρωτοχρονιάς είναι… Πήρε από το μαγαζί μου μισό λίτρο κρασί. Θα δουλεύει όλη νύχτα ο άνθρωπος και ζήτησε λίγο κρασί να ζεσταθεί.
– Ναι, αλλά δεν το σηκώνει το ποτό κύριε και αυτό είναι επικίνδυνο! Τέλος πάντων, αφού τον γνωρίζετε και δεν έχει υπερβεί και κατά πολύ το όριο, τον αφήνουμε ελεύθερο. Καλή χρονιά και να προσέχετε!
Ο πελάτης με κοίταξε με τα μεγάλα εκφραστικά του μάτια και αστραπιαία…εξαφανίστηκε μέσα στη νύχτα…
Έφτασα σπίτι σκεπτικός… Η σκέψη μου ήταν κολλημένη σε αυτόν τον άνθρωπο που θα δουλεύει όλη τη νύχτα…

Το γράμμα

Το επόμενο πρωί, ανήμερα Πρωτοχρονιάς, ανοίξαμε τα δώρα κάτω από το δέντρο. Ανάμεσα στα δώρα υπήρχε και ένα γράμμα…για τον Κωστάκη…

«Αγαπημένε μου φίλε Κωστάκη,

Πάνε πολλά χρόνια από την τελευταία φορά που σου άφησα δώρο κάτω από το δέντρο. Ήσουν δώδεκα χρονών παιδάκι. Τα χρόνια πέρασαν, εσύ μεγάλωσες, όμως η καρδιά σου παρέμεινε αγνή, αναλλοίωτη. Πάντα καλός και πρόθυμος να βοηθήσεις τους γύρω σου. Να είσαι πάντα καλά! Να έχεις την ευχή μου και να ξέρεις ότι μπορεί ο Άι Βασίλης να φέρνει δώρα μόνο στα μικρά παιδιά, αλλά τους προσέχει όλους.

Με αγάπη,

Ο Άι Βασίλης

ΥΓ: Το κρασάκι που μου έδωσες ήταν τέλειο!»

Οι αυτοτελείς ιστορίες του κρασάδικου αποτελούν μια χιουμοριστική πλευρά της καθημερινότητας του μαγαζιού μας… Έτσι, για να γελάσουμε λίγο! Καθημερινά γεγονότα που έχουν συμβεί και γελάσαμε πολύ, για την ακρίβεια ακόμη γελάμε δηλαδή και πάντα καλοπροαίρετα! Ευτυχώς που συμβαίνουν και αυτά, γιατί η ζωή και κατ’ επέκταση η δουλειά, θέλουν γέλιο για να την παλέψεις! «Πρόσωπα και ονόματα είναι φανταστικά και οποιαδήποτε ομοιότητα είναι συμπτωματική και δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα».

Share post

Πληκτρολογήστε και πατήστε Enter για αναζήτηση

Καλάθι Αγορών

Δεν υπάρχουν προϊόντα στο καλάθι.